زمینه و هدف: در طی دهه های گذشته استراحت در بستر به عنوان درمان سنتی برای بسیاری از اختلالات اسکلتی و عضلانی تجویز می گردید که امروزه در خصوص کارآمد بودن این روش اختلاف نظر وجود دارد. هدف از این مطالعه بررسی مقایسه ای اثر زمان های مختلف استراحت مطلق بر روی کمردرد حاد بود.روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی بیمارانی که به دلیل کمردرد حاد به کلینیک بیمارستان آیت اله کاشانی شهرکرد مراجعه نموده بودند، پس از همسان سازی به طور تصادفی در دو گروه کنترل (n=40) و استراحت (n=80) قرار گرفتند. گروه کنترل تحت درمان با داروی سلکوکسیب 200 میلی گرم روزانه و گروه استراحت تحت درمان با داروی سلکوکسیب 200 میلی گرم روزانه همراه با استراحت مطلق قرار گرفتند. هر دو گروه در بدو ورود به مطالعه، روز سوم، هفتم وچهاردهم مورد بررسی و معاینه قرار گرفتند و پرسشنامه استاندارد ارزیابی درد مک گیل برایشان تکمیل گردید.یافته ها: میانگین کلی درد بر اساس نمره پرسشنامه مک گیل در گروه استراحت مطلق در 4 معاینه از 25.5 به 18.6، 9.8 و 2.2 کاهش یافت که این تغییرات از نظر آماری در 4 نوبت معاینه معنی دار بود (P<0.05). همچنین کاهش درد در گروه کنترل از 24.6 به 21.3، 14.4 و 7.3 بود که تنها در دو معاینه (سوم و چهارم) تفاوت آماری معنی داری وجود داشت (P<0.05). به طور کلی کاهش شدت درد در گروه استراحت مطلق بیشتر از گروه کنترل بود. نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد استراحت مطلق می تواند موجب کاهش درد کمر در بیماران مبتلا به کمر درد حاد شده که این کاهش نسبت به گروه دارو درمانی به تنهایی بیشتر می باشد، لذا استراحت مطلق به عنوان یک درمان مکمل مناسب در کنار دارو درمانی پیشنهاد می شود.

زمینه: تحقیقات زیادی تاثیر کافئین بر عمکرد ورزشکاران را از جوانب مختلف بررسی کرده اند، اما نتایج آن ها متفاوت است. ‏هدف تحقیق حاضر بررسی اثر کافئین بر برخی عوامل قلبی- عروقی شامل ضربان قلب و فشارخون زمان استراحت، در پایان ‏تمرین، در دقایق سوم و پنجم بازیافت می باشد.‏روش کار: آزمودنی های این تحقیق شامل 20 زن ورزشکار بودند که داوطلبانه در تحقیق شرکت کردند. دو آزمون ورزشی ‏مجزا با فاصله یک هفته روی آزمودنی ها انجام شد. آزمودنی ها در آزمون اول دارونما و در آزمون دوم کپسول حاوی کافئین ‏‏(5 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن) مصرف کردند. فشارخون و ضربان قلب زمان استراحت، در پایان آزمون، سه ‏و پنج دقیقه بعد از آزمون زیر بیشینه اندازه گیری شد. حداکثر اکسیژن مصرفی (‏vo2max‏) نیز با استفاده از آزمون زیر ‏بیشینه فاکس اندازه گیری شد. برای تحلیل داده ها از آزمون ‏t‏ وابسته استفاده شد.یافته ها: مصرف کافئین بر حداکثر اکسیژن مصرفی، ضربان قلب زمان استراحت، ضربان قلب پایان تمرین و فشارخون پایان ‏تمرین تاثیر معنی داری نداشت و موجب افزایش معنی دار ضربان قلب دقایق سوم و پنجم دوره بازیافت، فشارخون زمان ‏استراحت، فشارخون دقیقه سوم و پنجم دوره بازیافت در افراد ورزشکار شد.بحث و نتیجه گیری: با توجه به افزایش فشارخون و ضربان قلب در نتیجه مصرف کافئین، به افراد مبتلا به پرفشار خونی، بیماران ‏قلبی، افرادی که با هدف سلامتی و یا قهرمانی ورزش می کنند مصرف کافئین (5 میلی گرم/کیلوگرم وزن بدن) قبل از ‏فعالیت های ورزشی زیر بیشینه توصیه نمی شود.

اهداف: وضعیت دهی نامناسب و عدم تحرک بیش از حد عوارض زیادی در بیماران تحت انژیوگرافی بر جای می گذارد. مطالعه حاضر با هدف « تعیین تاثیر تغییر وضعیت و مدت زمان استراحت مطلق بر بروز عوارض عروقی در بیماران تحت آنژیوگرافی» انجام شد.روش ها: در یک کارآزمایی بالینی تصادفی، 130 بیمار تحت آنژیوگرافی عروق کرونر از شریان فمور در دو گروه آزمون و کنترل (در هر گروه 65 نفر) قرار گرفتند. مداخله در گروه آزمون به صورت تغییر وضعیت طی چهار ساعت، همراه با کیسه شن به مدت دو ساعت صورت گرفت. سپس بیماران در ساعت چهارم از تخت خارج شدند. مراقبت در گروه کنترل طبق روش جاری انجام شد. بروز عوارض عروقی طی فواصل مشخص در دو گروه بررسی شد. نمونه گیری به صورت تصادفی، به مدت دو ماه، در مرکز آموزشی تحقیقاتی رشت، در سال 1389 انجام شد. داده ها با آزمون های آماری توصیفی و استنباطی و نرم افزار SPSS16 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: یک مورد خون ریزی در گروه آزمون در ساعت چهارم و در گروه کنترل در بدو ورود مشاهده شد (p<0.315). هماتوم در گروه آزمون، یک مورد در ساعت دوم و در گروه کنترل، یک مورد هماتوم در ساعت اول و دوم مشاهده شد (p<0.315). دو مورد هماتوم در گروه کنترل در ساعت چهارم دیده شد (p<0.154). تست دقیق فیشر اختلاف معنی داری بین دو گروه نشان نداد.نتیجه گیری: در این تحقیق تغییر وضعیت و خروج زودتر از موعد در بیماران تحت آنژیوگرافی بدون افزایش احتمال عوارض عروقی، روشی ایمن شناخته شد که می تواند سبب افزایش راحتی و کاهش مدت بستری بیماران شود.

به منظور تاثیر و ارتباط اینتروال بر تعداد ضربان قلب، زمان فعالیت و استراحت دانشجویان کلاس تربیت بدنی که در حال گذراندن واحد یک تربیت بدنی عمومی بوده اند، به مدت 6 هفته به اجرای یک برنامه تمرینی تناوبی که بر درگیری دستگاه بی هوازی تأکید داشت و از تمرینات تناوبی بی هوازی فاکس اقتباس شده بود، پرداختند. آزمودنیها قبل و بعد از تمرینات 6 دقیقه بر روی چرخ کارسنج رکاب زدند. با اندازه گیری ضربان قلب و با استفاده از نوموگرام استراند میزان VO2max هر آزمودنی تعیین شد. نتایج کاهش معنی دار تعداد ضربان قلب زمان فعالیت و استراحت و افزایش VO2max آزمودنیها را نشان داد.

مقدمه: مطالعات قبلی نشان داده اند که عوامل گوناگون نظیر استرس های روانی زمینه ساز شروع انفارکتوس میوکارد (MI) در افراد مستعد باشد و مطالعات بیشتری مورد نیاز است تا شرایط بیماران قبل از بروز MI مانند استرس روانی، کار سنگین، فعالیت های معمول روزانه، عفونت فعال، استراحت و خواب و عوامل مؤثر بر آنها را ارزیابی کند. روش بررسی: این مطالعه بر روی 608 بیمار که از اردیبهشت 1380 تا آبان 1381 به علت انفارکتوس قلبی در بخش CCU بیمارستان دنبال عفونت فعال (0.7%) کمترین شیوع را داشت. در گروه سنی بالای 45 سال نیز همین نتایج به دست آمد، در حالی که برای گروه سنی زیر 45 سال به ترتیب: فعالیت روزانه (30.6%) و به دنبال کار سنگین (20.8%) بالاترین شیوع را داشتند. در (17.8%) بیماران دیابتی بروز MI در وضعیت خواب رخ داده بود P=0.03). 52.5% )بیماران فوت شده در وضعیت استراحت MI کرده بودند .(P=0.009) نتیجه گیری: اگرچه شایع ترین وضعیت بروز MI بر اثر کار سنگین در گروه سنی زیر 45 سال شیوع بالاتری داشت. نوروپاتی اتونوم می تواند دلیل شیوع بیشتر MI در وضعیت خواب در بیماران دیابتی باشد.

هدف: بررسی اثر هشت هفته تمرینات هوازی بر استرس اکسایشی زمان استراحت و پس از ورزش وامانده ساز در دانشجویان ورزشکار.روش: 20 دانشجوی تربیت بدنی به روش غیر تصادفی انتخاب و به دو گروه تمرینات هوازی و کنترل تقسیم شدند. مدت تمرینات دو ماه و تعداد جلسات، سه جلسه در هفته بود. در این تمرینات آزمودنی ها با شدت 75 تا 80 درصد ضربان قلب بیشینه دویدند. مدت دویدن بعد از گرم کردن در جلسه اول 20 دقیقه بود. بعد از آن در هر جلسه یک دقیقه به مدت دویدن افزوده شد. نمونه های خونی قبل و بعد از تمرینات هوازی در حالت استراحت و پس از ورزش وامانده ساز گرفته شد. ورزش وامانده ساز با فشار 50 وات شروع و بعد از آن هر5 دقیقه، 50 وات به فشار کار افزوده شد. شاخص های استرس اکسایشی یعنی مالون دی آلدئید (MDA)، پروتئین کربونیل شده (CP) و کراتین کیناز (CK) اندازه گیری گردید.یافته ها: نتایج آزمون T مستقل نشان داد که تمرینات هوازی تغییر معنی داری در CK, CP, MAD زمان استراحت و پس از ورزش وامانده ساز ایجاد نکرد و از افزایش معنی دار CK پس از ورزش وامانده ساز جلوگیری نکرد.نتیجه گیری: در مجموع این نتیجه به دست آمد که تمرینات هوازی بر استرس اکسایشی زمان استراحت و پس از ورزش وامانده ساز در دانشجویان ورزشکار تاثیری ندارد.

آسیب اکسایشی به DNA و RNA، پروتیین ها و لیپیدها توسط رادیکال های آزاد را استرس اکسایشی گویند. هدف این تحقیق، بررسی اثر مکمل ویتامین E بر استرس اکسایشی زمان استراحت و پس از ورزش وامانده ساز در دانشجویان ورزشکار بود. بدین منظور 20 دانشجوی تربیت بدنی به روش غیر تصادفی انتخاب و به دو گروه دریافت کننده مکمل ویتامین E (آلفا توکوفرول) و دارونما تقسیم شدند. آزمودنی ها به مدت 8 هفته از کپسول های 450 میلی گرمی ویتامین E یا لاکتوز (دارونما) استفاده کردند. نمونه های خونی قبل و بعد از مصرف ویتامین E و لاکتوز (دارونما)، در حالت استراحت و پس از ورزش وامانده ساز گرفته شد. شاخص های استرس اکسایشی یعنی مالون دی آلویید (MDA)، پروتیین کربونیل شده (CP) و کراتین کیناز (CK) نیز اندازه گیری شد. اثر ویتامین E بر توان هوازی نیز به عنوان عملکرد استقامتی مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل واریانس یکطرفه و آزمون T مستقل نشان داد که ویتامین E تغییر معنی داری در CP و CK زمان استراحت و پس از ورزش وامانده ساز و توان هوازی ایجاد نمی کند، ولی احتمالا MDA پس از ورزش وامانده ساز را کاهش می دهد. در مجموع نتایج این تحقیق نشان می دهد که ویتامین E (آلفاتوکوفرول) تغییر معنی داری در پروتئین کربونیل شده، کراتین کیناز و عملکرد استقامتی ایجاد نمی کند و ممکن است پراکسیداسیون لیپید را کاهش دهد. ورزشکاران استقامتی نیازی به مصرف مکمل E ندارند.

مقدمه: دوره خاموشی یکی از رفلکس های عضلات جونده است که به صورت یک توقف واکنشی در فعالیت عضلانی متعاقب برخورد دندانها و یا وارد شدن یک محرک به عضله نمایان می شود. مکانیسم دقیق عصبی – عضلانی این رفلکس و همچنین عوامل موثر بر آن در سیستم جونده هنوز به خوبی مشخص نشده است. یکی از سوالات مطرح درباره دوره خاموشی، رابطه طول عضله با زمان دوره خاموشی است. هدف این تحقیق مقایسه زمان دوره خاموشی عضله ماستر Maseter قبل و پس از قرارگیری اسپلینت اکلوزالی در دهان است. روش بررسی: این مطالعه، از نوع تجربی خود شاهد شده هم زمان است. نمونه مورد مطالعه شامل 25 نفر از دانشجویان دانشکده دندان پزشکی که دارای سیستم دندان طبیعی کامل با اکلوژن نرمال کلاس I و فاقد هرگونه اختلال عصبی – عضلانی بوده اند. میانگین سنی این افراد 22.3 است. برای این افراد اسپلینت اکلوزال ماگزیلاری به ضخامت 3mm در ناحیه پرمولر ساخته شد و در زمان دوره خاموشی توسط آزمایش Electro Myo Graphic در ماگزیمم فعالیت ارادی عضله ماستر و با وارد کردن ضربه به چانه فرد، اندازه گیری و ثبت شد. نتایج: میانگین زمان دوره خاموشی در حالت عادی 20.30±1 و با اسپلینت 14.19±0.83 به دست آمد. آزمون Pair Wise Comparison با استفاده از آزمون T زوج نشان می دهد که تفاوت زمان دوره خاموشی در این سه حالت معنی دار است (P<0.05). نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان می دهد که قرارگیری اسپلینت اکلوزال در دهان به طور معنی داری SPD ماستر را کاهش می دهد. بنابراین می توان از زمان دوره خاموشی عضله ماستر به عنوان یک معیار پاراکلینیک در ارزیابی درمان های وسیع ترمیمی که احتمال تغییر Vertical dimation در آنها وجود دارد، استفاده نمود.

مقدمه: کافئین یک محرک فیزیولوژیکی پر مصرف در سراسر جهان است. تحقیق حاضر به منظور بررسی تاثیر مقادیر مختلف کافئین (دوزهای 2.5mg/kg و 5 mg/kg) بر زمان رسیدن به واماندگی، ضربان قلب، فاصله QT و QTc در مردان جوان انجام شد.روش کار: در یک کارآزمایی نیمه تجربی 30 دانشجوی سالم در یک طرح دوسویه کور در سه گروه دوز پایین کافئین (2.5mg/kg)، دوز متوسط (5mg/kg) و دارونما جایگزین شدند. پروتکل ورزشی شامل دویدن وامانده ساز (با استفاده از آزمون بروس) روی نوار گردان بود. با استفاده از دستگاه الکتروکاردیو گرام ورزشی، در سه مرحله (قبل، 45 دقیقه پس از مصرف کافئین و بلافاصله پس از رسیدن به واماندگی) الکتروکادیوگرام آزمودنی ها ثبت شد. داده ها با استفاده از آزمون های ANOVA و ANOVA با اندازه گیری مکرر در سطح معناداری P≤0.05 تحلیل شدند.یافته ها: زمان رسیدن به واماندگی در دو گروه کافئین (دوزهای 2.5 mg/kg وmg/kg5 ) نسبت به گروه دارونما، افزایش معنی دار یافت(P≤0.05). ضربان قلب، فاصله QT و QTc در سه گروه مطالعه حاضر در حالت استراحت (45 دقیقه بعد از مصرف کافئین) نسبت به حالت پایه و در حالت استراحت و بلافاصه پس از رسیدن به واماندگی در میان سه گروه تفاوت معناداری نداشتند.نتیجه گیری : با توجه به نتایج مطالعه حاضر، هر دو دوز پایین و متوسط (2.5mg/kg و 5kg/mg) کافئین به یک اندازه موجب افزایش عملکرد استقامتی در مردان جوان می شوند و تاثیر مخربی بر پارامترهای رپلاریزاسیون بطنی ندارند. برای نتیجه گیری قطعی، مطالعات بیشتری ضرورت دارد.